Jawel, we gaan ff soulfull doen. Want de afgelopen maand heb ik genoten van 3 shows van 3 artiesten waar ik op voorhand fan van was. Deze 3 gaan van klein tot groot. Of beter gezegd, tot de top. Ik heb het over Mayer Hawthorne, Raphael Saadiq en Michael Jackson. Een korte review.

MAYER HAWTHORNE

Laat ik bij het letterlijke ‘begin’ beginnen. Mayer Hawthorne; net zijn album ‘a Strange Arrangment’ gereleased, heeft afgelopen jaar zijn naam gevestigd en mocht gister zijn debuut maken in de kleine zaal van de Paradiso, Amsterdam. 60′s soulvolle tracks die je doen dansen en wegsluimeren. Zijn album bracht mij tot hoge verwachtingen, maar deze werden helaas niet helemaal waargemaakt in de show. Toch heb ik niet echt negatieve punten. Ok…, aan het begin was zijn zang wat onzuiver en het geluid van de Paradiso was vaak te schel waardoor het vaak te hard ging klinken. Een ander punt vond ik dat hij en zijn band een overschot aan nummers precies hetzelfde speelde als op het album. En dan is het album toch beter. Dat is de voornaamste reden dat mijn verwachtingen niet waargemaakt werden. Waarom hij toch een goed optreden neerzette is te danken aan zichzelf. Hij was enthousiast en kreeg de zaal goed mee (op wat loveballads na). Een soulzanger die een kleine intieme zaal laat springen als afsluiter is niet niks. Dit op het ook wel erg goede nummer ‘The Ills‘. Kleine verassingen als 3 uitvoeringen (metal, country en reggae) van een nummer spelen was ook erg aangenaam. Een goed optreden van Mayer en hopelijk over een paar jaar ook bij de top horende. 7,5/10

RAPHAEL SAADIQ

Raphael Saadiq was mijn eerdere slachtoffer half oktober. Ook in de Paradiso. Maar deze ‘grotere’ meneer stond uiteraard in de grote zaal. Begonnen in de mid jaren 80 in de band Tony! Toni! Tone! en later in de band Lucy Pearl heeft Raphael de nodige ervaring gegeven. Afgelopen jaar kwam zijn album ‘The Way I See It’ uit. Op het album hoor je het gelijk. Kwaliteit en soul van de bovenste plank. Af en toe wat zoet, maar daar hou ik wel van. Maargoed, het concert. WOW! Afgelopen zomer heb ik ‘m maar half gezien op North Sea Jazz, maar achteraf bleek dat maar een kwart te zijn. Ik werd overdonderd in de Paradiso. Met mijn hoogtepunt een meer dan 10 minuten lange uitvoering van ‘skyy, can you feel me‘. Raphael neemt je mee in een slepende bass sensatie en de band achter zich speelt subtiel mee met zo nu en dan kleine veranderingen om de soul de soul te laten. Brilliant. Ook neemt Raphael je mee naar een sfeer als in een soul/jazz cafe en speelt met de band alsof ze echt improviseren. Van klein naar kleiner spelen ze. Een stab volgt en je denkt dat het weer wordt opgevoerd. Maar ze gaan nog kleiner. En dan toch na 8 minuten in het ‘gecreerde cafe’ volgt een climax die langer duurt dan je ooit hebt gehoord. En dat zonder te vervelen. Hij mag van het publiek maarliefst 3x terugkomen. En daar maakt hij en zijn fantastische band vriendelijk gebruik van. Toegift na toegift. Hij speelt de zaal helemaal plat. Dus als je fan bent. Ga nog zo snel mogelijk kijken of ie ergens in de buurt speelt in ons mooie Europa, want eigenlijk mag je dit niet missen. 9/10

MICHAEL JACKSON

En dan nu als laatste. Michael Jackson. Niet echt live gezien natuurlijk. Maar zoals iedere fan, wel de documentaire ‘This is It’ bekeken. Ik ga er niks over zeggen, want je moet er zelf heen. Dat moet. Echt waar. Ik kan alleen maar zeggen dat ik met een brok in mijn keel deze koning heb bekeken. This is It zou een  show worden die niemand had kunnen overtreffen. En een man die zichzelf weer wilde, en ging overtreffen. Alleen zijn dood stond hem in de weg.
Als prins begonnen, als koning gestorven. R.I.P. Michael Jackson. 10/10